zalf.

¶    we wachten op de sneeuw, mijn tenen wijzen al in die richting, met hun pijnlijke lokale verdikking. de plassen zijn hard geworden. de wangen bleek. hongaarse harige wenkbrauwen steken af tegen de vale hemel. ikzelf ben nu zo geworden (zo ingeburgerd?), dat de straattegels mij minder vervelen dan de blikken van zijn bewandelaars. zo nu en dan sleep ik volledig mee op de duizelingwekkend grijze sfeer die heerst. dan word ik bitter en schuw. dan vloek ik met samengeperste lippen op die puilende ogen die òf negeren, òf gapen. het enige dat ik hoor is het geblaas van mijn computer. dus nu ben ik beginnen lopen, in de hoop zo die rondhangende menselijke misselijke mist voorbij te steken. het gestrompel en de irritatie die deze voortbrengt te snel af te zijn. mijzelf de pas af te snijden. dan word ik zelf de regen, maak ik zelf de wind, verzin ik zin voor vrieskou. dan smeed ik mijn ijzer, olie ik mijn scharnieren, maak ik van roest weer de roes van rust. In de kleinste potjes zit de beste zalf.